Maandelijks archief: december 2013

Van Guwahati naar Delhi

We hebben een treincoupe met airco met vier bedden geboekt en tot onze opluchting zijn ons medereizigers een oma, moeder en dochter die alle drie wel wat engels spreken. De reis zou 31 uur duren en we ervaren wederom dat reizen bestaat uit zitten en wachten. Het maakt niet uit hoe je je laat vervoeren, met bus, trein, vliegtuig of boot. Na een uurtje of twee zien we de eerste van een hele kolonie kakkerlakken, niet zo gezellig maar we moeten ons er maar overheen zetten en we vermaken ons met het dood trappen van deze engerds. Een paar uur later blijkt dat we de coupe ook delen met een muizen familie. Ze zijn heel klein en zeer vrijpostig, eentje probeert onder Hans zjn oksel een warm plekje te vinden om te slapen, maar dat staan we niet toe. Als de 31 uur bijna om zijn blijkt dat we een enorme vertraging hebben, het duurt nog 9 uur voordat we aankomen. Gelukkig hebben we een hotel gereserveerd en lopen we er zo naar toe.

Een dagelijks tafereel op de binnenplaats van Jama Masjid, de grootste moskee van Delhi

Een dagelijks tafereel op de binnenplaats van Jama Masjid, de grootste moskee van Delhi

Na lange tijd in India lijkt Delhi veel minder hectisch dan toen we er net aankwamen. We reizen nu per metro en op onze eigen gelegenheid naar nog wat bezienswaardigheden. Bij een van onze pogingen om met de metro ergens te komen gaat het helemaal mis. Er is een enorm gedrang om in het station te komen onder andere omdat iedereen door een controle punt moet. Mannen en vrouwen gescheiden, want er moet gefouilleerd worden. Als we daar eindelijk doorheen zijn volgen we de bordjes, waarvan we hopen dat ze naar het juiste perron wijzen. Helaas, ze wijzen naar een uitgang waar we wederom in een verschrikkelijk gedrang komen. Eenmaal erdoorheen zijn staan we weer buiten. Wat een pech, we hebben betaald voor een kaartje maar willen absoluut niet meer terug het gekkenhuis in. Dan maar een motorriksja nemen. We stappen in en Hans vraagt waar de portemonaie is. Ook dat nog. Tijdens het gedrang heeft die een andere eigenaar gevonden. Gelukkig zaten alleen onze laatste roepies erin, verder niets. Zonde van het geld en de toch al enigszins versleten portemonaie, maar geen onoverkomelijk probleem. Maar we kunnen de motorriksja alleen betalen als we bij een ATM kunnen stoppen. Tijdens de rit ziet Hans op zijn telefoon dat we de verkeerde kant opgaan vanwege een afgesloten weg en we stappen uit. De chauffeur loopt klagend en mopperend achter ons aan. Als we uiteindelijk bij een ATM komen kunnen we hem betalen en we lopen vervolgens terug naar ons hotel. We komen in een feestelijke optocht terecht en hebben uiteindelijke nog een plezierige wandeling. We kopen een nieuwe portemonaie en proberen wat te slapen om midden in de nacht op het vliegtuig naar Bangkok te stappen.

Advertenties
Categorieën: India | 1 reactie

Shillong en Cherrapunjee

Honderden pijlen. Gok maar hoeveel.

Honderden pijlen. Gok maar hoeveel.

Shillong is een drukke stad waarvandaan we onze verdere reis plannen. Eerst naar Cherrapunjee, dan naar een nieuw resort waar we de allereerste gasten zullen zijn. Maar eerst verkennen we Shillong. We wandelen langs een meer naar een duur hotel waar we ter ere van Dory’s verjaardag een bijzondere lekkere lunch eten. Overal zien we kleine hokjes waar je kan gokken. Na enig onderzoek blijkt dat elke dag met pijl en boog op een doel wordt geschoten. Je kunt gokken op het aantal pijlen dat die dag in het doel blijft zitten. Uiteindelijk vinden we de plek waar wel twintig schutters een rieten ton beschieten. We wagen een gokje maar winnen niet. Dan reizen we door naar Cherrapunjee. Daar vinden we het eenvoudige guesthouse By The Way van Heprit die uitlegt dat de weg naar vrijheid (wc) een lange weg van onze kamer is. Ondanks de eenvoudige kamers en een ver afgelegen toilet hebben we hier een geweldige twee dagen. Heprit is een supergastheer met alle informatie die je als backpacker nodig hebt en hij geniet van Hans op ukelele en gitaar.

We gaan de uitdaging aan om drieduizend traptreden omlaag en weer omhoog te lopen om de levende bruggen te zien. Deze traptreden leiden je langs dorpen en door oerwoud. We zweten en griezelen als we over een ‘dode brug’ van staal moeten die vreselijk slingert boven een afgrond, maar we zetten door en vinden de bruggen die gemaakt zijn van de wortels van nog levende rubberbomen aan beide kanten van het dal. Fantastisch zoals mensen een ecologische oplossing hebben gevonden om een rivierdal over te steken. We zien drie van deze levende bruggen en kunnen alle traptreden terug naar boven lopen zonder er bij neer te vallen. De daarop volgende drie dagen kunnen we niet lopen vanwege knallende spierpijn in de kuiten maar het was het waard om op zo’n uniek plekje te zijn.

Levende bruggen gemaakt van de luchtwortels van rubberbomen

Levende bruggen gemaakt van de luchtwortels van rubberbomen

Terug in Shillong reizen we direct door naar het resort dat we een aantal dagen eerder hebben gereserveerd. Dit is het eerste van een serie die ze willen opzetten om de dorpsgemeenschap van inkomsten te voorzien. Als we er aankomen blijkt er niets in orde te zijn. De kamer is nog niet klaar, het eten is armzalig en in de rook van het kookvuur, er is geen douche, er is niemand die meer dan een paar woorden engels spreekt en de toertjes in het dorp, om o.a. zijden rupsen te zien, zijn veel te duur. Reden genoeg om na een nacht slecht slapen de volgende dag maar weer te vertrekken. We blijven nog twee dagen in Guwahati waar we ons in het stadsleven gooien en museums en parken bezoeken.

Categorieën: India | Een reactie plaatsen

Het debacle van Dibrugarh

We drinken onze teleurstelling weg in Dibrugarh

We drinken onze teleurstelling weg in Dibrugarh

We reizen een nacht in de trein naar Dibrugarh om van daaruit in de provincie Arunachal Pradesh een paar afgelegen bijzondere plekjes te bezoeken. Van te voren hebben we overal gevraagd hoe we aan een permit komen om daar te reizen en iedereen, ook officials, hebben ons verzekerd dat je het ter plekke kan regelen. De plaatsen waar we naar toe willen zijn meer afgelegen dan verwacht, onze tijd is beperkt en vandaag is het zondag dus moeten we nog een dag wachten voordat we eindelijk de permits kunnen regelen. Maar dan, op maandagochtend krijgen we van de hotelmanager te horen dat er stakingen zijn. Er kunnen rellen ontstaan en het is niet veilig in de stad. Enigszins teleurgesteld gaan we op zoek naar ander vermaak en komen per ongeluk bij een touroperator die ons wel wil brengen naar de plek om de permits regelen. Het is ver met de taxi en we zien gelukkig geen onrusten maar de volgende teleurstelling staat ons te wachten: een permit voor buitenlanders kan je hier niet krijgen, die moet je speciaal bestellen en duurt twee of drie dagen. Helaas, de verre reis naar Arunachal Pradesh gaat niet door en ons verblijf hier in Dibrugarh is verder zinloos. De stad is niet leuk, er is niets te doen in de omgeving en ons doel is onbereikbaar. Op advies van iemand die bij uitzondering goed Engels spreekt gaan we nog dezelfde avond terug naar Guwahati en reizen de volgende dag door naar Shillong.

Categorieën: India | Een reactie plaatsen

Blog op WordPress.com.