Maandelijks archief: augustus 2013

Chandigarh en Amritsar

In Chandigarh komen we om 5 uur in de ochtend aan. We laten ons met een tuctuc brengen naar de straat met alle hotels en waar het busstation vlakbij is. Op de galerij voor de winkels liggen overal mensen te slapen, en de hotels hebben allemaal nachtwakers die zeggen dat ze vol zijn. Dat blijkt niet waar te zijn maar zij kunnen ons niet inchecken. Als we bijna de moed opgeven omdat we helemaal kapot zijn na een nacht in de bus vinden we een weliswaar iets te duur maar prachtig hotel. We mogen de kamer 24 uur hebben en

Poppetjes gemaakt van armbanden in het Nek Chand Park

Poppetjes gemaakt van armbanden in het Nek Chand Park

zetten er dus voorlopig alleen onze koffers neer om vervolgens ergens te ontbijten en de rotstuin van Nek Chand te bezoeken. Het ontbijten lukt niet, dus we eten maar wat koekjes en hangen rond bij de ingang van de rotstuin, zo moe dat Hans zittend op de stoep in slaap valt. Als we uiteindelijk naar binnen kunnen worden we blij verrast. We lopen omhoog en omlaag door poortjes en over bruggetjes en langs watervallen, overal waar we kijken zien we steen in allerlei vormen. Poppetjes, paarden, mini huisjes, allerlei randjes en krullen als decoratie, muren gemaakt van kapotte stopcontacten en poppetjes van gebroken armbanden. Ook zien we enorme hoge muren gemaakt van zandzakken verstevigd met cement. Na twee uur kruip door sluip door en soms zoeken waar het pad verder gaat komen we weer terug bij de ingang.
Vanuit hier nemen we een tuctuc naar het station waar we treinkaartjes kopen om de volgende dag naar Amritsar te gaan.  In de avond besluiten we om te vieren dat we twaalf en een half jaar getrouwd zijn en gaan naar een chique Italiaans restaurant waar we voor 25 euro samen eten en drinken totdat we geen pap meer kunnen zeggen. Met een dagbudget van 30 euro is dit een ongekende uitspatting.
We komen aan in Amritsar met de trein en gaan naar een door de Lonely Planet geadviseerd guesthouse. Dit is een echte tegenvaller zoals wel vaker gebeurd, in een paar jaar tijd is het volledig afgezakt en het personeel is uitgesproken onvriendelijk. We kijken de volgende dag wat rond en vinden een betere plek. We proberen ook een trip te regelen naar de gouden tempel en naar de grens met Pakistan waar elke dag een ceremonie wordt gehouden. Het lukt niet dezelfde dag, maar als het dan pijpenstelen begint te regenen vinden we dat niet zo erg. We waden door bijna kniehoog water en brengen een groot gedeelte van de dag door in ons hotel.

De gouden tempel in Amritsar

De gouden tempel in Amritsar

De volgende dag regent het helaas weer en nadat we kruipend, klauterend en zelfs vallend vanwege de gladheid door een waanzinnig gedecoreerde Hindoe tempel zijn geweest, gaan we naar de grens. We lopen in de stromende regen met hordes mensen en telkens worden we tegengehouden, soms zelfs teruggestuurd. Maar uiteindelijk, na anderhalf uur volhouden komen we bij de grens. Er wordt gedanst door meisjes, gebeden en of gezongen door een man en soms voeren de soldaten een soort toneelstukje op. Tussen de vele paraplu’s door is het erg slecht te zien, maar het gejuich en geschreeuw van de menigte om ons heen is indrukwekkend.
Het laatste onderdeel van onze trip is een bezoek aan de gouden tempel en we hebben geluk dat het even droog is. De 750 kg goud die volgens de gids op de tempel is gesmeerd schittert onder de lampen. We genieten een uurtje van dit fraaie tafereel.
De volgende dag vertrekken we na weer een regenachtige dag met de nachttrein naar Agra.

Advertenties
Categorieën: India | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Vashisht en Old Manali

De rit over verschillende passen van Leh naar Manali is een verschrikking. De chauffeur van ons minibusje is onvriendelijk en racet samen met een collega alsof het erom gaat wie het snelst is. Als we stoppen verteld hij niet dat we een pauze hebben. We moeten elke keer maar afwachten wat de bedoeling is. Het laatste stuk is het spannends, we zitten in de mist en regen en de weg met direct naast ons een afgrond van enkele honderden meters is slechts een modderpad. Maar we komen veilig aan en gaan met een tuctuc naar Vashisht, een dorpje vlakbij Manali. Vier dagen blijven we hier in een redelijk net hotel met een restaurant op het dak. De toeristen in dit dorp zijn voornamelijk Indiërs die hier komen voor de tempel en de heilige warm water baden.

Hans met nieuwe vriend

Hans met zijn nieuwe vriend

Nadat we uitgerust zijn van de nachtelijke tocht wandelen we naar een van de vele watervallen. Langs de snelstromende rivier waar mensen de was doen, staat een tempel. Daar ontmoeten we een Indiër die het heerlijk vind om met ons te praten en verteld hoe hij gelooft in liefde voor de mensen, dieren en de natuur en niet speciaal bij een godsdienst hoort. Hij is hier ook een soort op vakantie en wil graag met ons op de foto.
Ook wandelen we naar Old Manali dat aan de overkant van het rivierdal ligt en dat we kunnen zien vanuit ons hotel. Als we daar rondlopen tussen alle westerse toeristen, voornamelijk Israëliërs, besluiten we dat we het sfeertje fijn vinden en dat we daar nog een paar dagen willen blijven. Terug van de wandeling laten we onze vermoeide voeten schoon eten door speciale visjes. Dory kan in het begin niet stoppen met lachen omdat het zo verschrikkelijk kriebelt.

vissen eten voeten schoon

Vissen eten onze voeten schoon

We blijven vier nachten in Old Manali, waar we Kristen en Colin ook weer ontmoeten die we hebben leren kennen in Nubra Valley. Het is erg regenachtig en we doen niet zoveel, maar Hans zet een avond tijdens een jamsessie met zijn ukelele de hele tent op zijn kop. Het hoogtepunt is als hij “De Kauwgomballenboom” speelt en iedereen zit mee te klappen. Ondanks de regen besluiten we op een ochtend toch de bus te nemen naar Solang. Daar is een skilift en nu er geen sneeuw is gaan mensen hier parasailen. Het dorp stelt niets voor maar bij de kabelbaan kunnen we een cappuccino met schwartzwaldertorte krijgen, en omdat het maar 12 km is besluiten we terug te lopen naar ons hotel. Al snel klaart het weer op en we hebben een prachtig wandeltocht met uitzicht op watervallen en groene natuur zoals we het kennen van Oostenrijk of Zwitserland. Het is even een tegenvaller als na twee keer verdwalen blijkt dat we een heel eind om moeten lopen. We doen nog een poging om via een steil weinig gebruikt paadje op de juiste weg te komen, maar na diverse klauteracties waarbij we ons aan bomen takken en gras omhoog proberen te hijsen geven we dat maar op en lopen de extra kilometers.
En dan nemen we op een regenachtig zondag middag weer afscheid van onze vrienden en gaan op weg met de bus naar Chandigarh.

Categorieën: India | Tags: , | 1 reactie

Tso Moriri

Meer bij Tso Moriri

Het meer bij Tso Moriri in volle glorie

Na ons avontuur in Nubra Valley zijn we terug in Leh. Hier slapen we één nacht, daarna gaan we met het openbaar vervoer naar Tso Moriri om daar een prachtig bergmeer te bekijken. Onderweg stappen veel mensen in en uit waardoor we zo nu en dan behoorlijk klem zitten tussen alle mensen en bagage. De rit duurt ongeveer twaalf uur en we zijn dan ook erg moe als we uiteindelijk in Korzok aankomen. We vinden een te duur Guest House zonder stromend water, maar met een waanzinnig uitzicht over het meer. Het water wordt buiten uit een stroom gehaald en als we willen kunnen we een emmer heet water krijgen om ons te wassen. Het centrale restaurant in het piepkleine dorpje is een parachute-tent waar je ook in kan slapen, hier eten we onze maaltijden en hebben we contact met andere toeristen.

Dory tussen de yaks

Dory tussen de yaks bij Tso Moriri

De volgende dag wandelen we langs het meer. Behalve een enkele zwemmer is er niets te beleven op het water, je ziet zelfs geen enkel (zeil)bootje op dit grote prachtige azuurblauwe meer. Maar het is prachtig weer en het blauw van het meer veranderd gedurende de dag, heel bijzonder.
Na een nachtje slapen op het harde bed proberen we vervoer te regelen naar Manali maar dat valt niet mee. Volgens sommige taxichauffeurs moeten we eerst met een taxi naar Debring om daar dan op een bus te stappen. Andere hebben nog nooit van Debring gehoord. Dat schiet dus niet op. Dan ontmoeten we een aardige Indiër die ons een lift terug naar Leh aanbiedt. Er rijden nog twee jongens mee en onderweg leren we veel over het Boeddhisme en hun manier van leven. We rijden eerst verder de vallei in waar nomadenstammen met hun yaks leven. Enorme runderen met grote hoorns en een dikke vacht waar wol van gemaakt wordt. Later zwemmen de jongens wat in het meer en rond het middaguur vertrekken we naar Leh. Eenmaal daar aangekomen is het te laat om vervoer te regelen naar Manali zodat we wederom een nachtje in Leh blijven slapen voordat we de volgende avond om twee uur ’s nachts vertrekken naar Manali.

Categorieën: India | Een reactie plaatsen

Blog op WordPress.com.